Bugün yayımlanan verilere göre, geçen yıl uygulamaya konulan tarifelerin ardından geçen üç çeyreklik dönemde AB’nin ABD’ye çelik ihracatı yıllık bazda yüzde 34 düşerek 2,93 milyon tondan 1,94 milyon tona geriledi.
4 Haziran 2025 tarihinde yürürlüğe giren ve daha sonra çelik yoğun alt ürünleri (“türev ürünler”) de kapsayacak şekilde genişletilen tarifeler, Avrupa’daki çelik üreticileri ve daha geniş üretim değer zincirleri üzerinde ağır bir yük oluşturmaya devam ediyor. Çelik ve alüminyum sektörleri, ABD’nin hâlâ yüzde 50 gümrük vergisi uyguladığı tek sektörler olarak öne çıkıyor.
Veriler, Avrupa Birliği üyesi ülkelerin geçen hafta AB-ABD ticaret anlaşmasının uygulanmasına yönelik mevzuatı onaylamasının ardından açıklandı. Söz konusu düzenleme, ABD’nin 4 Haziran 2025 sonrasında gümrük vergisine tabi tuttuğu çelik ve alüminyum türev ürünlerinde 2026 yılı sonrasına kadar yüzde 15’in üzerinde tarife uygulamaya devam etmesi halinde Avrupa Komisyonu’na anlaşmanın bazı bölümlerini askıya alma yetkisi veren koruma hükümlerini içeriyor.
Anlaşma ayrıca, çelik ve alüminyum yoğun ürünlere yönelik olası çözümler konusunda AB ile ABD arasında görüşmeler yapılmasını da öngörüyor. Bu kapsamda tarife kontenjanı uygulamaları ve küresel kapasite fazlasıyla mücadele amacıyla iş birliği seçenekleri değerlendirilecek.
EUROFER Genel Direktörü Axel Eggert, konuya ilişkin yaptığı açıklamada şunları söyledi: “Bir yıl sonra ortaya çıkan tablo son derece açık: Bu tarifeler Avrupa’nın ABD’ye yönelik çelik ihracatını boğuyor ve anlamlı bir pazar erişimi sorunu hâlâ çözülebilmiş değil. Güçlü transatlantik iş birliği her iki tarafın da çıkarınadır, ancak dengeli çelik ticareti koşullarının yeniden tesis edilmesinden hâlâ çok uzağız. ABD artık çelik, alüminyum ve çelik içeren ürünler konusunda Avrupa Birliği ile birlikte çözüm üretme yönündeki taahhüdünü yerine getirmelidir. Amaç, her iki pazarı da küresel kapasite fazlasına karşı korurken, aralarındaki güvenli tedarik zincirlerini sürdürmek olmalıdır. Bu kapsamda tarife kontenjanı çözümleri de değerlendirilmelidir. Böyle bir çözüm bulunmadığı sürece mevcut anlaşmanın Avrupa çelik endüstrisi açısından hiçbir değeri yoktur.”